Chronicles of Primordial Wars

Bölüm 173: Böyle bir güç

Çeviren: Joycelyn

Alevli Boynuzlar kabilesi!

Gezginler bölgesinde yaşayan insanlar arasında Yan Shuo'yu oldukça tanıyan birkaç kişi vardı. Birlikte dağlarda avlanıyorlardı, bu yüzden doğal olarak 'Alevli Boynuzlar kabilesini' daha önce Yan Shuo'dan duymuşlardı. Ama o zamanlar hepsi Yan Shuo'nun deli olduğunu, gerçekle yüzleşmek istemediğini düşünmüştü. Alevli Boynuzlar kabilesi hâlâ mevcut olsa bile kimse onun adını duymamıştı, dolayısıyla o da küçük bir kabile olacaktı.

Küçük kabilelerin ortaya çıkışı ve yok edilmesi her gün oluyor. Yan Shuo'nun Alevli Boynuz kabilesinin alevi hala yanıyor olsa bile muhtemelen çok uzun süre dayanmazdı değil mi?

Ancak görünen o ki gerçekte olan, düşündükleri gibi değildi.

Küçük bir kabileden gelen genç bir adam böyle bir güce sahip olabilir mi? Hiçbir zorlukla karşılaşmadan, yılanla köleyi, kıpırdayamayacak kadar yenmişti; onlara sayısız sıkıntı veren bir köle.

Küçük bir kabilenin bir yetişkinden daha büyük bir kartalı olabilir mi? Feci şekilde parçalanmış yılana baktıklarında, bu kartalın sadece devasa olmadığını, aynı zamanda pençelerinin birini bıçaklayarak öldürebileceğini zaten biliyorlardı.

Kabile, insanları kıskandıran bir kelime.

Başlangıçta herkes Yan Shuo ve ailesinin o köle tarafından katledileceğini düşünmüştü ama işlerin şu anki gibi sonuçlanacağını kim düşünebilirdi.

Eğer bir kabileniz varsa, o zaman doğal olarak geri dönebileceğiniz bir yeriniz olur.

Totem alevleri hâlâ yanıyor.

Yan Shuo'nun sıkıntılı günleri bitti, sona gelindi.

Diğerlerinin anladığı şeyi doğal olarak Yan Shuo da anlamıştı. Ancak olaylar o kadar ani olmuştu ki buna nasıl tepki vereceğine dair hiçbir fikri yoktu.

Küçüklüğünden beri atalarının hep bahsettiği Alevli Boynuzlar kabilesine bir gün geri dönebileceğini hayal etmişti. Her savaşta şunu düşünürdü: 'Ateşli Boynuzlar kabilesi, burası nasıl bir yer olacak? Oradaki insanlar nasıl? Kabile büyük mü yoksa küçük mü? Oradaki totem savaşçıları güçlü mü?”

Ve şimdi karşısındaki, kendisinden çok daha genç olan, daha elini bile kaldıramadan sorunu çözmüş olan bu kişiye baktı. Sonra yılan etini çeken dev kuşa bakmak için döndüğünde heyecandan boğulduğunu hissetti, tamamen şaşkına dönmüştü.

Shao Xuan'ın dikkati önce Yan Shuo'ya, ardından evdeki üç kişiye döndü. Bunlar Yan Shuo'nun karısı ve çocuklarıydı. Ne çok küçük ne de çok büyük olan, her an devrilebilecekmiş gibi görünen ahşap eve bir kez daha baktı ve içini çekti. Görünüşe göre kabilesinin bu üyesi pek iyi yaşamıyordu.

O aynı zamanda bir gezgindi.

Bir gezgin olduğu için bu, burada bulmak istediği 'Ateşli Boynuzlar kabilesinden' hiçbirinin bulunmadığını gösteriyor. O yıl kabile dağıldığında Shao Xuan ne olduğunu bilmiyordu. Ama şimdi bunu sorgulamanın zamanı değildi.

Canavar derisi çantasından biraz kurutulmuş et çıkardı, Yan Shuo'nun ellerine tıktı, sonra evdeki üç kişiye bir kez daha baktı. Shao Xuan, Yan Shuo'ya önce gidip şaşkın karısını ve çocuklarını rahatlatmasını işaret etti.

Yan Shuo'nun ahşap kulübesinde artık yaşanılamazdı ancak Shao Xuan'ın yanında su ay taşları vardı. Biraz ücret öderse her şey çözülebilir. Geleceğe gelince…. Gelecekte ne olacak, daha sonra Yan Shuo ile güzel bir konuşma yapması gerekiyordu.

Yan Shuo'nun elleri Shao Xuan'ın verdiği kurutulmuş et yüzünden titriyordu. Büyülenmiş bir bakışla evine doğru yürüdü ve neredeyse devrilen ahşap duvara çarpacaktı.

Yan Shuo'nun karısı çoktan yüzündeki gözyaşlarını silmişti. Yan Shuo'nun ellerini sıkıca tuttu ve heyecanla bağırdı: "Gerçekten var, Alevli Boynuzlar kabilesi gerçekten var!"

Önceki nesillerinin hepsi de gezgin olduğundan Yan Shuo'nun karısı bir kabileye katılmayı hiç düşünmemişti. Yan Shuo'nun durumundan farklı olarak kabilesi uzun zaman önce yok edilmişti. Totem alevi gerçekten tamamen sönmüş ve gezgin olmuş biriydi. Ve şimdi Yan Shuo Alevli Boynuzlar kabilesini bulmuştu ve onlara katılabiliyordu, doğal olarak o da takip edebiliyordu.

Acı günleri nihayet sona erdi!
Çift son derece heyecanlıydı. En hızlı iyileşen, Shao Xuan'ı içeri davet etmeyi planlayan Yan Shuo'nun karısıydı ama evinin şu an içinde bulunduğu durumu düşününce kendini biraz tuhaf hissetti. She had also seen Shao Xuan’s actions, and had restrained herself when facing him. O gerçek bir totem savaşçısıydı.

“No problem, sister in law, you don’t need to worry, I will sit here for a while by myself.” Shao Xuan bunu söyleyerek çevreyi taradı. Başlangıçta iki ahşap tahtayı kenara çekip, bunları birbirine yaslayarak dikmeyi [/\] ve oturmak için tabure olarak kullanmayı düşünüyordu ancak üzerlerindeki tahta kıymıklarını görünce bu fikrinden vazgeçti.

His sight rested on a river bank 200m away, his mind spun in thoughts for awhile before making his way over.

Once Shao Xuan moved, the surrounding people looked at him at the same moment. Their sight followed Shao Xuan’s every movement. They wanted to see what this totem warrior was going to do.

Yan Shuo and his family also curiously looked over to Shao Xuan, who was walking towards the river.

“Is he angry? He just said he had wanted to sit? Would it be because our house has nowhere to sit on?” Yan Shuo'nun karısı endişeyle sordu.

"Öyle olmamalı." Yan Shuo did not think that people of the Flaming Horns tribe would get angry because of such trivial stuff.

Yan Shuo gave the remaining dried meat to his daughter, then turned to look at Shao Xuan’s back. Actually, he was also worried that this fellow tribe member, who had suddenly turned up, would abandon him and his family.

But seeing that eagle still chewing on the snake and not having any intention to leave, Yan Shuo’s heart was relieved.

Shao Xuan walked towards the river bank, over there, there was a 2 meter tall, 3 meter wide round rock. Normally, when there are people anchoring there near the bank, they would tie their raft’s rope onto that big stone. Because the rock was huge and heavy, even some totem warriors would be too lazy to move it away.

At this moment, there were some people sitting against the stone, in their hands was roasted meat.

These were some people who exchanged stone materials for some food, similarly they were wanderers too, but they had a difference as well. They were considered one of the stronger ones in the area, and they were a group too. Diğer gezginler onları gücendirmeye cesaret edemediler.

In the wanderers’ area, that group was living the best life they could, and they were more overbearing too. Dağlarda buldukları meyvelerden bir tanesini bile başkalarının almasına izin vermezler, diğerlerinin küçük hayvanları avladıklarını görünce onları da aktif olarak kaparlardı. As the saying goes, with more people together comes more power, these few that had grouped together were also of considerably strong strength. The other wanderers would not dare to recklessly go against them, those that had were already dead.

The scene where Shao Xuan had beat up that slave just now, these few had seen it all. They were gloating and laughing at someone else’s misfortune as well. This was also because they had also suffered under that slave before, especially that chief. They had even secretly thought of roasting the snake that was always with that slave.

Bu sadece bir köle değil mi? Showing off his prowess, always keeping such a huge snake on him; just to show others that he is stronger than the rest of the wanderers. After all, it was not everyone that could withstand the weight of an enormous snake and walk around freely. Also, that act of his, does he think if he acts like that, he can really be a slave master?

Therefore, when they saw that slave with the snake be defeated, their hearts were secretly elevated to no end. However now, seeing that Shao Xuan was walking towards them, some of them felt perturbed.

“Patron, o…..bize doğru yürüyor!” Birisi yavaşça bağırdı.

"Biliyorum!" The person being called as ‘boss’ answered while suppressing his voice.

“What does he plan to do? Snatch our food?!” The wanderers encountered food snatching the most, therefore the first thing they would think of naturally would be this.
“He wouldn’t be trying to take revenge for Yan Shuo right?” Daha önce Yan Shuo için sorunla karşılaşmışlardı ama daha sonra Yan Shuo'nun gücünün gerçekten de diğerlerinden daha güçlü olduğunu, onun sert bir anız olduğunu fark ettiler. So they didn’t have any conflicts with each other, they would not bother to waste time on Yan Shuo. They had just gone to find some trouble with him a few times, and later didn’t bother with him anymore.

Seeing Shao Xuan coming closer and closer, some of their hearts were even more uneased. Daha sonra hepsi bir şekilde aynı hareketleri yapmıştı: Kavurması henüz bitmemiş etlerini, sıcak olup olmadığına bakmadan ateşten indirdiler ve aceleyle ağızlarına tıktılar. Bu şekilde diğeri onu kapamaz değil mi?

Shao Xuan walked over, swept a glance over, then headed towards the guy lying against the rock.

That ‘boss’ saw Shao Xuan heading towards himself, he stuffed his meat in even faster, his hands even trembling a little. The end of the slave’s snake just now, he could still remember it clearly.

His head facing down, that ‘boss’ did not dare to face Shao Xuan, his cheeks drummed up, his mouth stuffed full with meat. Hala gırtlağından aşağı yutmayı başaramamıştı ki, ağzı kapanmayacak noktaya kadar tıka basa bir et parçası daha tıkmaya başladı.

"Lütfen hareket eder misiniz?"

The head heard the sounds of Shao Xuan’s footsteps coming.

Eğer diğer insanlar olsaydı çok önceden kavga ederlerdi ama o kölenin ölü yılanıyla oynayan kartala bakmak çevredeki insanların kalplerinin birbirine karışmasına neden oldu. Kavga? Or do we still have to pay up the meat we swallowed? Yoksa özür dilemek mi gerekiyor?

“İn.” Shao Xuan hâlâ kayanın üzerinde olan adama söyledi.

This time the boss snapped out of his fear and reacted, quickly moving his ass off of the rock. Seeing that he hadn’t moved far away from the rock once down, he quickly stepped back to create some distance. Looking back at his associates, he found that they had already stood up and ran away earlier.

Really, those cowards he called teammates would abandon him, their boss, in the face of trouble.

Piçler!

The boss cursed in his heart, thinking that he shouldn’t make any sudden movements or run away now, incase he might anger this person.

However, before he got up, he found something wrong. The whispers and talks around them seemed to have stopped, the air becoming like static.

Bir şey mi oldu?

Feeling the tense atmosphere and seeing the people from the corner of his eyes, the boss found them acting very strange.

He hesitantly looked back at Shao Xuan, but soon found that on the ground next to him, there was a big shadow, and that the shadow was moving.

Bu……

Stiffly turning his neck, he looked to the other side, and saw that the boulder that would have taken a few people to move, was easily lifted. Don’t even mention throwing the huge rock, just trying to get it to budge was difficult.

“Püf… Öksürük!”

Every single action this guy did was crazy, the boss felt like his moods became erratic from watching him. It was to the point that he wanted to spit blood.

The people who had run away before were looking on from the side. Their mouths were hanging open, you could see the meat they had stuffed inside. Baktıklarında gözleri birer birer şişti.

Since there was a large flow of travelling tribes coming and going, the wanderers had seen other totem warriors move large stones before. But they had never seen someone just picking up a boulder as if it weighed nothing more than a piece of wood.

Shao Xuan, elindeki kayayla kayayı Yan Shuo'nun olduğu yere taşıdı ve oradaki zemin yükseltilmiş olduğundan, Shao Xuan kayayı sıkıca yerinde tutarak üzerinden atladı.

Çevredekiler şaşkına döndü: "......"

Yan Shuo'nun karısı, büyük taşı kolayca taşıyan Shao Xuan'a baktı, Yan Shuo'nun Alevli Boynuz'un gücü hakkında söylediklerini hatırladığında göz kapakları sıçradı ve seğirdi. “I now believe you when you said that the ‘Flaming Horns tribe warriors can easily carry a bear’.”

A bear in their hands was probably like carrying a child!